De laatste tijd staat het onderwerp Personal Branding hoog op de agenda. In een tijd waarin het individualisme hoogtij lijkt te vieren, zijn we met z’n allen bezig om ons eigen “merk” zo goed en zo voordelig mogelijk op de kaart te zetten. Daar is helemaal niets mee. Prima. Ik doe niet anders. Ik tik nu enthousiast mijn weblog en geef daarmee kleur aan mijn merk…
Maar de vraag die ik al een tijdje bij me voel opkomen is: Waarom zijn we zo druk met het “branden” van onszelf? Wat hebben we te bewijzen? Wat ontbreekt er aan ons geluk? Waarom doen we er zoveel moeite voor?
Ik twitter, ik linkedin, ik friendfeed, ik google, ik plaxo, ik msn, ik facebook, ik ben de hele dag bezig om mijn merk in de lucht te houden. Dat kost me uren en ik vind het nog leuk ook nog. Voor wie doe ik dit eigenlijk? Voor mezelf? Dan kan ik het beter niet doen. Kost allemaal tijd en die kan ik veel beter gebruiken. Doe ik het voor anderen? Ik wil vooral laten zien, laten horen, dat ik er ben. Ik ben niet zomaar iemand, ik ben iemand die er toe doet.
Toevallig sprak ik een aantal dagen geleden met een groepje jongelui over de mode. Kleren hebben door de eeuw diverse functionaliteiten gehad. Bescherming op de eerste plaats, maar ook een signaalfunctie. Door de manier waarop ik mij kleed breng ik tot uitdrukking dat ik bij die groep hoor. Deze signaalfunctie is al zo oud als de kleding zelf.
Zou het zo kunnen zijn dat onze aandacht voor personal branding, het feit dat we naar hartenlust twitteren, facebooken en linkedinnen, de energie die we stoppen in het profileren van onszelf, dat dit allemaal een signaalfunctie heeft?
De signaalfunctie van: ik doe dit ook, dus ik hoor erbij. Heb je me in de gaten? Ik ben ook lid van het clubje….
Op cultureel gebied zie je een verschuiving van het strakke individualisme van de jaren ‘90 naar een cultuur die je als een wij-cultuur kunt omschrijven. In de wij-cultuur speelt het individu een belangrijk rol, maar altijd in relatie tot de hem omringende wereld, de ander. Als je met personal branding bezig bent lijkt het of je vooral met jezelf bezig bent, maar ik werkelijkheid ben je meer met de ander, met je omgeving bezig. Niet met ik persoonlijk, maar met wij met z’n allen.
Daarom ben ik van mening dat Personal Branding de lading onvoldoende dekt. Laten we voortaan spreken over We Branding.
Begin deze week zat ik met een klant aan tafel. Hij wilde een veranderingstraject opstarten. Hij had mij gevraagd om een plan van aanpak te schrijven waarbij de medewerkers optimaal betrokken zouden worden bij dit traject. Hoe ik daar tegenaan keek?
Gisteren kreeg ik bezoek van een oud-leerling van me. Toen een aardig kereltje, druk, beetje ADHD, slim. Nu afgestudeerd in de rechten, paar topfuncties bekleed en zeer succesvol. Hij wilde weer eens met zijn “oude meester” praten. Hij stond op het punt om een drastische draai te maken in zijn carrière. Hij wilde meer dan alleen maar betere cijfers scoren. Wat ik daar van vond?
Ik weet nog dat mijn zoon, hij was net 13, voor me stond met zijn nieuwe kleren. Zelf gekocht van zijn kleedgeld. Een broek met het kruis op zijn enkels, schoenen 1 maat te groot zodat ze beter sloften en een trui waarin je kon zwemmen. Op de trui een borduursel van een monster. “Wat vind je ervan, pa?”
Verandering
De tijd verandert. De manier waarop mensen met elkaar communiceren verandert. De technologie vraagt om een andere aanpak. Mijn moeder verandert. Mijn kinderen veranderen. De economie verandert. Alles verandert.
Wat ik daar van vind?
Te gek! Elke verandering biedt nieuwe kansen en mogelijkheden. Niet bang zijn voor veranderingen. Niet bang zijn voor de nieuwe kansen en mogelijkheden die veranderen biedt. Pak ze en verander mee.
Dit moet ik even kwijt.
Soms komt het aan op de details. De gedachte dat je winst kunt boeken door efficiënt te werken is niet vreemd. Het aanpakken van productieprocessen kan veel geld opleveren of moet ik zeggen, kan veel kosten besparen.
Afgelopen weekend was ik op bezoek bij mijn moeder. Zij is 92 jaar oud en vitaal. Er is een beperking die wel erg in het oog springt. Ze is dement. Is dat vervelend? Helemaal niet. Ze is gelukkiger dan ooit, kan zich kinderlijk amuseren met een pluche beestje en geniet van alle aandacht. Soms herkent ze me, soms niet. Binnenkort gaat ze verhuizen naar een bijzonder kleinschalig woonproject. Samen met een zestal andere bejaarden vormen ze daar een gezin met huiskamer, tuin en permanente verzorging. Ze mogen nog heel veel zelf doen, onder begeleiding. Koken, wassen, stofzuigen….
Als kritische zoon ben ik maar wat blij dat ze niet op de verpleegafdeling van een groot tehuis wordt geplaatst. Ik heb het gezien. Ruimtes zo efficiënt mogelijk ingericht. Weinig personeel voor veel oude mensen, die aandacht nodig hebben. We, mijn broers en zussen, hebben geboft.
En dan de jus.
Ik sprak met een medewerker van een bejaardenhuis in Den Haag. Zij sprak over de ver doorgevoerde efficiencyslag. Elke behandeling wordt genoteerd:
2 minuten de haren gekamd
5 minuten geholpen op toilet
1 minuut dag gezegd in het voorbijgaan
Alles wordt opgeslagen in het Systeem. Daarin wordt precies bijgehouden wie recht heeft op welke zorg. En dat wordt uitgedrukt in minuten!
29 minuten voor mevrouw Jansen
16 minuten voor mijnheer de Bruin
De medewerkster van het bejaardenhuis vertelde me dat ze een oude dame geen glaasje jus konden aanbieden. Al haar zorgminuten waren opgebruikt. Als ze jus wilde moest ze het zelf regelen of haar familie bellen. De efficiency heeft toegeslagen in de zorg. Het voelt alsof de zorg voor oudere mensen een productie proces is geworden.
Ik hoop dat mijn moeder in haar nieuwe onderkomen intens kan genieten van de aandacht die ze krijgt. En als ze zin heeft in een glaasje jus? Dat ze jus aangeboden krijgt omdat ze dat graag voor mijn moeder willen doen en niet omdat het past binnen haar zorgminuten!
In vervolg op mijn artikel over de proactieve sollicitatie techniek. De desbetreffende sollicitant heeft vandaag te horen gekregen dat hij is aangenomen. Yes!
Ik zie de laatste tijd steeds vaker blogs over manieren om je als sollicitant maximaal te presenteren voor de potentiele werkgever. Er zijn wat mij betreft twee stappen:
1. De “dit-ben-ik-stap”
Je nieuwe werkgever zal zoveel mogelijk over je te weten willen komen om zijn eerste selectie te maken. Van de 100 aanmeldingen wil hij er maximaal 5 zien. Een kans van 1 op 20.
Je CV moet natuurlijk up to date zijn. Er moet voldoende in staan over je kennis en kunde, maar tegenwoordig nog veel belangrijker, over je wereld buiten je werk. Wat doe je? Waar zet je je voor in?
Maar daarnaast moet je een “online” leven leiden waaruit blijkt met wie je contact hebt, bij welke groepen je je hebt aangesloten, wie je vrienden zijn, wie jou aanbeveelt, wat ze over je zeggen en welke foto’s er van jou in omloop zijn. Ik ken verhalen van recruiters die de cv als feit aannemen, maar hun keuze vooral maken op basis van gegevens van LinkedIn, Twitter, Facebook, Plaxo enz.
Nu ben ik al zo’n 20 jaar actief in (inter)net land. Ooit ben ik begonnen als Sysop van een BBS (voor de jongeren onder ons, een soort social media maar dan gebaseerd op het oude besturingssysteem DOS). Daarna ben ik samen met SurfNet actief geweest in het opzetten van een internet wedstrijd voor leerlingen van de middelbare school in Nederland, ThinkQuest. En zo zijn er nog veel meer feiten van mij te vinden als je googelt op mijn naam Paul Avontuur.
Is dat erg? Geef ik nu mij privéleven op? Geen sprake van. Ik heb een beeld gecreëerd op het internet en dat beeld is het beeld zoals ik dat zelf heb gemaakt, door mijn handelen, door mijn teksten en door de keuzes die ik heb gemaakt. Mijn echte privé leven is alleen bij mij bekend en ik bepaal wat ik daarvan vrijgeef of niet.
Dus…. alles wat je kunt vinden op het internet is een beeld van die persoon. Een beeld dat voor een groot deel artificieel is, kunstmatig, gemanipuleerd, maar daarom niet minder interessant. Besteed dus aandacht aan je beeld op het internet. Het kan dus bepalen of je je eerste selectie overleeft!
(overigens ken ik mensen die als google resultaat 0 opleveren. Dat is ook een compliment waard!)
2. De “hier-ben-ik” stap
De beste manier om je te presenteren is life, bij je nieuwe werkgever aan tafel. Daar wordt nog veel te vaak lichtzinnig over gedacht. Veel voorbereiding in je CV, maar niet in je voorbereiding op het sollicitatie gesprek.
Hier komt het er op aan om je zo te presenteren dat je “online identity” complementair is aan je “offline identity”. Ben in je gedrag niet hetzelfde in het echt als op het net. Dat gelooft niemand. Wat wel werkt is dat het elkaar aanvult.
Hoe je dat het beste kunt doen? Maak eens een afspraak met Indeboks, we kunnen je absoluut helpen.
Afgelopen week kregen we te maken met een bijzondere case. Ik werd gebeld door een jonge man die het gesprek begon met:
“Ik weet eigenlijk niet of ik dit moet vragen. Het is een gekke vraag, maar..”
Op dat moment spitste ik mijn oren want voordat je het weet luister je naar iets unieks!
“Ik heb morgen een telefonisch assessment. Ik solliciteer bij een grote postvervoerder naar de functie van tele accountmanager. Ik voel me niet helemaal zeker. En nu zag ik dat jullie ook veel met telefonische acquisitie doen en vroeg me af of jullie me kunnen helpen. Ik wil er voor betalen.”
Dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Iemand solliciteert naar een baan en gaat op zoek naar een commercieel trainingsbureau en vraagt om hulp. Wat mij het meest intrigeerde was de gedrevenheid van hem. Hij wilde zichzelf optimaal presenteren en koos voor een ongebruikelijke route.
Natuurlijk hebben we hem meteen aangeboden om te helpen. No cure no pay. We hebben samen met hem de case voorbereid die hem was voorgelegd. (Overigens een vreselijke case die helemaal niets te maken had met de toekomstige werkzaamheden van de sollicitant. Hoe gemakzuchtig kun je zijn!)
Zijn telefonisch assessment is goed verlopen. Hij had drie cases. De eerste ging perfect, de tweede iets minder en de derde weer prima. Volgende week hoort hij of hij is aangenomen.
Waarom vertel ik dit verhaal? Waarom ben ik er zo enthousiast over?
Authenticiteit: In zijn manier van handelen, in zijn manier van spreken was sprake van authentiek gedrag. Dat herken je. Daar word je enthousiast van. Zeker tussen alle grijze mussen.
Lef: Gewoon bellen met een groot commercieel bureau en de vraag stellen! En op een manier die uitnodigend werkt.
Menselijk: Ik gun hem deze baan. Als je er zoveel moeite in steekt en je wilt deze baan zo graag, dan hoop je er voor dat het lukt. En doe je er alles voor.
Bent u een groot postvervoersbedrijf in Nederland en u moet volgende week een beslissing nemen over een enthousiaste tele accountmanager. Doe het! Zoals hij, daar zijn er veel te weinig van in Nederland.
Wordt vervolgd ……
Het onderstaande verhaal is vrij vertaald naar Seth Godin.
In sommige plaatsen kun je nog muntjes kwijt in de parkeermeter. Ik weet, het wordt lastiger, maar het kan nog. In grote steden betaal je met euro’s, terwijl je in de kleinere gemeenten kunt volstaan met 10, 20 of 50 cent munten.
Op een dag loop ik door de stad en komt er een jongeman naar mij toe en vraagt of ik zijn 5 euromunten kan wisselen voor een briefje van 5. Hij houdt keurig zijn hand open met daarin 5 euromunten.
Ik wordt nieuwsgierig en besluit de ruil aan te gaan. Ik krijg 5 euromunten en hij het briefje van 5.
Vervolgens draait hij zich naar mij om en vraagt: “Kunt u een eurootje missen?
Eerst komt hij me tegenmoet en biedt me een deal aan. In een omgeving waarin je met munten moet betalen om te mogen parkeren, geen slechte deal. We hebben een relatie met elkaar, het klikt.
Hij weet nu dat ik een euro in mijn hand heb. Zijn volgende vraag kan ik moeilijk negeren. Als ik hem was tegengekomen en hij had me gevraagd: “Hebt u misschien een euro voor me?”, had ik hem genegeerd en gezegd dat ik geen geld bij me had.
Te vaak sluiten we de deal nog voordat we hem geopend hebben!
Eerst interactie, dan verkopen.
Paul (met dank aan Seth)
Het is interessant om te zien hoe in deze tijden ondernemers reageren op de vraag: Hoe gaat het?
Categorie 1 reageert stoïcijns. “Goed!” en daarmee is de kous af. De blik wordt afgewend en er is duidelijk geen energie meer over om meer informatie te geven. Ik zie ze in het water liggen. Spartelend en op het punt kopje onder te gaan. Iemand aan de kant roept: “Hoe gaat het?” En het antwoord is dan: “Goed……(blub)”.
Categorie 2 reageert lichtgeraakt. “Hoezo? Denk je dan dat het niet goed met me gaat? Hoe kom je erbij? Het gaat hartstikke goed!” Vervolgens wordt het hoofd gedraaid en is het gesprek afgelopen.
Subcategorie 2: “Met mij gaat het goed. Ik vind het prima dat andere bedrijven omvallen. Zo wordt het kaf van het koren gescheiden.” De aanval is de beste verdediging.
Categorie 3 is open en geeft aan dat de crisis ook aan hem niet voorbijgaat. Hij heeft last, hij heeft klanten die uitstellen, klanten die orders terugtrekken. En hij moet harder werken! Het zijn lange dagen. Toch ziet hij het positieve er van in. “Dit is ondernemen!”
Mijn voorkeur gaat uit naar categorie 3. Dit zijn mensen die oprecht zijn, zich niet beter voorstellen dan ze zijn. Dit zijn mensen die ik tegenkom op netwerkbijeenkomsten en waarvan ik denk: “Als ik ooit wat voor je kan betekenen, dan doe ik dat.” Dat voel ik nou nooit voor categorie 1 en 2.
De ontwikkelingen van deze tijd zijn gericht op duurzaamheid en transparantie. Vaak wordt dan gedacht aan producten. Wat mij betreft zijn ze ook toepasbaar op zakelijke contacten.
Hoe gaat het dan met mij? Voeg mij maar toe onder categorie 3 … De crisis raakt mij ook, maar doet ook een beroep op mijn creativiteit!
Paul Avontuur
Om de zoveel tijd kom je iets tegen dat je aandacht trekt. Waar je van denkt: Wat moet ik hier nu mee?
Wat dacht u van het breien voor lantaarnpalen, voor bomen, voor elektriciteitshuisjes?
Trends beginnen vaak ergens in het klein, ze geven een signaal af aan de wereld.
Ik doe mijn best: Welk signaal geeft het breien voor bomen af?
Ik wil me onderscheiden? Iets doen wat nog niemand anders gedaan heeft. Authentiek zijn. Meedoen met een hype. Ik hoor er ook bij.
Of, we maken de wereld een stukje mooier. We geven kleur aan een somber wordende werkelijkheid. We laten zien dat creativiteit oplossingen kan bieden.
Waarom ik hier nu aandacht aan besteed? Het fascineert mee. Ik vind het niet mooi, ook niet lelijk. Ik zou zo graag eens willen weten wat de mensen er toe beweegt om dit te maken. En waarom doen ze het samen? Ze kennen elkaar niet eens.
Ik voel ook afgunst. Ik wil ook meedoen, maar ik kan niet breien …
Meer weten over het breien voor bomen? Kijk op de site van Yarnbombing.
In tijden waarin het vertrouwen in banken langzaam reduceert tot nul en waarin de economie op haar grondvesten schudt is er altijd ruimte voor vernieuwing en verandering.
Een aantal jaren geleden begon in Zeist een bank met duurzaam bankieren. Eerst in de luwte van de grote banken, maar sinds kort in de volle belangstelling. Het afgelopen jaar een groei van vermogen van 40% en 25% aanwas van nieuwe klanten.
Ik heb het hier over de Triodosbank. Ze staan voor duurzaam en verantwoord bankieren. Zij kiezen voor een vertrouwensrelatie met hun klanten.
Waar blijft mijn geld? Wordt het wel verantwoord geïnvesteerd?
De Triodosbank heeft er voor gekozen om heel dicht bij de klant te komen. Op hun speciale website kun je zien in welke projecten geld wordt gestoken. Je kunt zoeken op postcode, op branche… Daarmee kun je kijken welke bedrijven in je buurt gebruik maken van de Triodosbank. Een goede reden om met die bedrijven zaken te doen. Dat is immers ook weer goed voor je eigen portemonnee!
Dinsdag 18 november 2008 was het zover. De bijzondere bijeenkomst van Indeboks. Paul Avontuur en zijn businesspartner Ernst Pietersen kwamen Uitdeboks.
Ruim 80 leden van het ONDB hadden zich ingeschreven en waren aanwezig om de dynamische presentatie bij te wonen.
Op een verrassende Noordwijkerhoutse locatie verzamelden wij ons alwaar een moderne kop koffie gemaakt werd voor een ieder. Tevens stonden er verschillende videoschermen gereed welke beelden lieten zien van commerciële en maatschappelijke ontwikkelingen en trends van de afgelopen jaren.
Paul nam ons mee in de wereld van ontwikkeling en kansen, het creëren van toegevoegde waarde en duidelijk kiezen voor een unieke marktpositie. Het realiseren van een zinvolle ervaring, inspelen op kansen en gebruikmakend van moderne middelen kan je als ondernemer de gelegenheid geven je concurrerend te positioneren.
Na een interessante presentatie was er weer voldoende gelegenheid om gezellig onderling na te praten en van gedachten te wisselen over hetgeen aangereikt was.
Kortom,
een geslaagde avond.
