De HEMA en Doedelen

Doedelen? U hebt nog nooit gehoord van het werkwoord doedelen? Om u eerlijk de waarheid te zeggen, ik ook niet. Maar het gaat hierom:

je zit gezellig te bellen en voor je ligt een leeg papiertje, een stukje krant, de kaft van een boek of een bladzijde uit het telefoonboek. Je neemt een pen, potlood, stift of rollerball en je begint te tekenen. Creatieve geesten produceren prachtige portretten, anderen, minder getalenteerd, maken toch bijzondere abstracte kunst.

Monniken deden het al in vroeger tijden toen de boekdrukkunst nog niet bestond. Aan de binnenkant van de kaft van hun missalen probeerden zij hun pen uit. Zulke schrijfsels werden nog geen doedels genoemd, maar “pennae probatia” (penprobeersel). Het is zelfs zo dat het oudst bewaard gebleven stukje Nederlands een pennae probatia is. (voor de kenners: Hebban olla vogula…)

Meestal is dus deze artistieke vorm een individuele uiting, die vaak verdwijnt in het eeuwigdurend archief of toevallig wordt ontdekt. Maar in deze tijd die in het teken staat van “sharing” kun je je doedels net zo goed delen met elkaar. Blijven ze tenminste bewaard.

De HEMA is er op ingesprongen:

Tot en met 28 september kan iedereen zijn eigen doedel opsturen. Leuk voor de doedelaar, leuk voor de HEMA (co-creation) en leuk voor de argeloze voorbijganger. Wil je zelf je doedel van vanmorgen opsturen, ga dan naar de Doedelart website en misschien zie je de doedel van mij nog!

Doedel ze vandaag….